به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، حجتالاسلام والمسلمین عابدینی روز چهارشنبه در برنامه تلویزیونی «سمت خدا» با تبیین ارتباط تاریخ بشر با ظهور امام زمان(عج)، اظهار کرد: همه اعمال، گفتار و رفتار انسان باید در ارتباط با حقیقت ظهور و مسیر تحقق آن معنا پیدا کند و زندگی فردی و اجتماعی ما باید بهگونهای باشد که امامت و رهبری حضرت ولیعصر(عج) در آن جایگاه محوری داشته باشد.
وی با بیان اینکه همه حوادث عالم از آغاز خلقت، مقدماتی برای رسیدن به مرحله ظهور هستند، افزود: ظهور را میتوان ثمره نهایی حرکت تاریخ بشر دانست؛ همانگونه که مراحل کاشت یک دانه، جوانهزدن، رشد ساقه و شکلگیری شاخهها، همگی برای رسیدن به مرحله میوهدادن طی میشوند، حوادث تاریخ نیز در مسیری قرار دارند که ثمره نهایی آن در عصر ظهور آشکار خواهد شد.
این استاد حوزه علمیه ادامه داد: ممکن است در هر مرحله از رشد یک درخت، بخشی از حقیقت آن دیده شود، اما معنای کامل این مراحل هنگامی روشن میشود که درخت به ثمر بنشیند. تاریخ انسان نیز چنین وضعیتی دارد و ظهور، مرحلهای است که در آن میتوان نسبت بسیاری از حوادث گذشته را با هدف نهایی خلقت بهتر درک کرد.
حجتالاسلام والمسلمین عابدینی با اشاره به روایتی از امام صادق(ع) درباره حکمت غیبت، به ماجرای حضرت موسی(ع) و خضر(ع) اشاره کرد و گفت: در این ماجرا، حضرت موسی(ع) در برابر برخی رفتارهای خضر(ع) پرسشهایی داشت، اما پس از آشکارشدن حقیقت ماجرا، حکمت آن اتفاقات برای او روشن شد. بر همین اساس، ممکن است انسان در دوران غیبت درباره برخی حوادث و حکمتهای الهی پرسشهایی داشته باشد، اما با ظهور امام زمان(عج)، بخشی از حقایق و اسرار این دوران آشکار شود.
وی تأکید کرد: ظهور تنها به معنای آشکارشدن یک حقیقت پنهان نیست، بلکه مرحلهای تازه در رشد انسان و گسترش معرفت او به شمار میرود. در این مرحله، ظرفیتهای وجودی انسان برای درک حقایق بیشتر میشود و او آمادگی تازهای برای ورود به مراحل بعدی حیات و در نهایت قیامت پیدا میکند.
این استاد حوزه علمیه برای توضیح این موضوع به آیه ۲۲ سوره قمر اشاره کرد و گفت: خداوند در قرآن میفرماید: «فَکَشَفْنَا عَنْکَ غِطَاءَکَ فَبَصَرُکَ الْیَوْمَ حَدِیدٌ»؛ یعنی پرده از برابر دیدگان انسان کنار میرود و نگاه او در آن روز تیزبین میشود. بر این اساس، در مراحل مختلف حیات انسان، پردههایی از برابر دیدگان او کنار میرود و حقایقی را درمییابد که پیش از آن امکان درک کاملشان را نداشته است.
حجتالاسلام والمسلمین عابدینی با اشاره به تعبیر «ایامالله» افزود: ظهور، رجعت و قیامت را میتوان سه مرحله مهم از تجلی حقیقت الهی دانست که هرکدام جایگاه ویژهای در مسیر کمال انسان دارند. ظهور، مرحلهای است که در آن حقیقت امامت در گستره زندگی بشر آشکارتر میشود و زمینه رشد و معرفت انسان برای مراحل بعدی فراهم میآید.
وی در ادامه، با اشاره به جایگاه زنان و مادران اهلبیت(ع)، نقش آنان را فراتر از یک نقش معمول خانوادگی دانست و اظهار کرد: برای شناخت جایگاه مادران امامان(ع) باید به نقش آنان در جغرافیای وجود و انتقال نور ولایت توجه کرد. این بانوان، ظرفهای پاکی بودند که نور امامت در وجود آنان قرار میگرفت و از نسلی به نسل دیگر منتقل میشد.
این استاد حوزه علمیه با اشاره به شخصیتهایی همچون حضرت آمنه، حضرت خدیجه(س)، حضرت فاطمه بنت اسد(س) و حضرت فاطمه زهرا(س)، گفت: هر یک از این بانوان در مسیر شکلگیری و استمرار جریان هدایت و امامت جایگاه مهمی دارند. در مباحث پیشین نیز به نقش حضرت فاطمه بنت اسد(س) در ولادت امیرالمؤمنین علی(ع) در خانه کعبه اشاره شده است.
حجتالاسلام والمسلمین عابدینی در تبیین جایگاه حضرت فاطمه زهرا(س) به روایتی اشاره کرد که در آن آمده است: «نحن حجة الله علی خلقه وأمنا فاطمة حجة الله علینا»؛ ما حجت خدا بر خلق او هستیم و مادرمان فاطمه حجت خدا بر ماست.
وی همچنین به تعبیر پیامبر اکرم(ص) درباره حضرت زهرا(س)، یعنی «ام ابیها»، اشاره کرد و گفت: کنار هم قرارگرفتن این دو تعبیر، جایگاه ویژه و عظمت مقام حضرت فاطمه(س) را نشان میدهد.
وی با نقل روایتی درباره درخواست خداوند از پیامبر(ص) برای مطرحکردن خواسته حضرت زهرا(س)، اظهار کرد: در این روایت، هنگامی که از حضرت فاطمه(س) خواسته میشود هرچه میخواهد درخواست کند، ایشان میفرماید: «الهی أنت المنی و فوق المنی»؛ یعنی خدایا، تو آرزوی من و فراتر از آرزوی من هستی. بر اساس این نقل، حضرت زهرا(س) بهجای درخواست برای خود، برای دوستداران و شیعیانش طلب عنایت و رحمت الهی میکند.
این استاد حوزه علمیه افزود: در روایتی دیگر نیز به محبت الهی نسبت به دوستداران حضرت فاطمه(س) اشاره شده است؛ محبتی که پیش از آفرینش آنان مورد توجه قرار گرفته است. از این رو، علاقه به حضرت زهرا(س) نباید تنها در اظهار محبت زبانی خلاصه شود، بلکه باید در رفتار و زندگی انسان نیز نمود پیدا کند. برگزاری مجالس سوگواری، اشک بر مصائب ایشان، صلوات، صدقه به نام آن حضرت و یاریرساندن به مؤمنان میتواند جلوههایی از این محبت باشد.
حجتالاسلام والمسلمین عابدینی با اشاره به اینکه حضرت فاطمه زهرا(س) در سالهای آغازین بعثت متولد شدند و مادر یازده امام هستند، به ارتباط این جایگاه با ظهور امام زمان(عج) پرداخت و گفت: امام مهدی(عج) آخرین ثمره این شجره مبارک است و از این منظر، میان جایگاه حضرت زهرا(س)، استمرار امامت و تحقق ظهور پیوندی عمیق وجود دارد.
وی در ادامه به روایتی درباره دوران بارداری حضرت فاطمه(س) به امام حسین(ع) اشاره کرد و گفت: بر اساس این نقل، هنگامی که پیامبر اکرم(ص) از طریق جبرئیل از سرنوشت امام حسین(ع) و شهادت ایشان آگاه شدند، آن حضرت و امیرالمؤمنین علی(ع) گریستند. حضرت فاطمه(س) نیز از این خبر اندوهگین شدند و نسبت به سرنوشت فرزند خود اظهار نگرانی کردند.
این استاد حوزه علمیه افزود: در ادامه این روایت، به پیام بشارتآمیزی درباره استمرار امامت در نسل امام حسین(ع) و قیام خونخواه ایشان اشاره شده است. بر اساس این نقل، حضرت فاطمه(س) با آگاهی از مصیبت بزرگی که در انتظار فرزندشان بود، در برابر تقدیر الهی تسلیم شدند؛ چراکه از طریق نسل امام حسین(ع)، مسیر هدایت و امامت ادامه پیدا میکرد.
حجتالاسلام والمسلمین عابدینی با پیوندزدن این موضوع به مسئله ظهور گفت: واقعه کربلا و ظهور امام زمان(عج) ارتباطی عمیق با یکدیگر دارند و در روایات نیز از شعار «یا لثارات الحسین» در ارتباط با قیام حضرت مهدی(عج) یاد شده است. از این منظر، ظهور میتواند ابعاد و حکمتهای عمیقتری از واقعه عاشورا را برای انسان آشکار کند.
وی در بخش دیگری از سخنان خود، حضرت فاطمه زهرا(س) را مادر معنوی مؤمنان و دوستداران اهلبیت(ع) توصیف کرد و گفت: انسان باید خود را در نسبت فرزندی با این مادر بزرگوار ببیند و از محبت و عنایت ایشان امید داشته باشد. این پیوند، زمینه امید به شفاعت و رحمت الهی را فراهم میکند، اما در کنار این امید، مسئولیتی نیز بر عهده دوستداران حضرت قرار میدهد.
این استاد حوزه علمیه با اشاره به روایتی درباره محمد بن مسلم گفت: در این نقل، هنگامی که به او گفته شد ممکن است شهادتش به دلیل انتساب به حضرت فاطمه(س) پذیرفته نشود، از این موضوع ابراز نگرانی کرد که چرا مردم او را فاطمی میخوانند، در حالی که رفتار و کردارش نشانی از سیره و منش حضرت فاطمه(س) ندارد.
حجتالاسلام والمسلمین عابدینی در پایان تأکید کرد: انتساب به حضرت زهرا(س) و اظهار محبت به ایشان نباید تنها به نام و ادعا محدود بماند؛ بلکه انسان باید در اخلاق، رفتار و مسئولیتپذیری خود بهگونهای عمل کند که مایه عزت و زینت این مادر بزرگوار باشد. محبت حقیقی به حضرت فاطمه(س) زمانی معنا پیدا میکند که آثار آن در زندگی فردی و اجتماعی انسان آشکار شود.
انتهای پیام/










نظر شما